Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Showtime. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Showtime. Pokaż wszystkie posty

21.04.2014

Serialowe intra - subiektywna czołówka "czołówek"

Mam nadzieję, że czytacie blogi w święta ;)


Serialowe intra to temat popularny na blogach, ale ponieważ seriale oglądamy różne, zawsze warto podzielić się swoimi faworytami w dziedzinie najlepszych napisów początkowych. Ja mam jednak zamiar przyjrzeć się kilku openingom (ach, te anglicyzmy bez polskich odpowiedników) nieco bliżej.

Trzeba przyznać, że dobre „otwarcie” bardzo często idzie w parze z doskonałym poziomem jakości całego serialu. Nie dziwi zatem, że najlepsze czołówki mają seriale stacji kablowych. W końcu nie od dziś wiadomo, że produkcje HBO, AMC czy Showtime to seriale najwyższych lotów.


Czołówka dobrze znana pewnie każdemu, nawet jeśli serialu nie ogląda. Być może jest to wręcz najlepsza czołówka w historii, czasem tak o niej myślę. Uważam, że jest perfekcyjna, nie zmieniłabym w niej absolutnie niczego. Uwielbiam ją oglądać, choć sam serial porzuciłam już jakiś czas temu.

Autorami czołówki są niezależni twórcy ze studia producenckiego Digital Kitchen. W tle mamy piosenkę Jace’a Everetta Bad Things, która doskonale komponuje się z obrazem, jak również sama celnie nawiązuje do klimatu serialu. Samo intro, przywodzące na myśl filmy Davida Lyncha, zabiera nas do pruderyjnej Luizjany, w której toczy się akcja serialu. Znajdziemy w nim to, co stanowi znaczną jego treść: seks, przemoc, nawiązania do różnorodności rasowej, a wszystko to w kontekście bardzo mocno religijnym. Pojawiają się motywy odkupienia i przebaczenia, a także powtórnych narodzin. W połączeniu z mało atrakcyjnymi dla oka obrazami rozkładających się zwierząt, robaków i gadów wygląda to dość intrygująco. Oczywiście, są też oczywiste nawiązania do wampirów, jak krew, ale też nawiązania bardzo żartobliwe, jak dziecko upaćkane od truskawek. Na uwagę zasługuje szybki montaż, który podkreśla owe zderzenie sacrum z profanum.


Po więcej odsyłam informacji o tej czołówce odsyłam Was na http://www.watchthetitles.com/articles/00131-true_blood

Czołówka True Blood była nominowana w 2009 roku do nagrody Emmy.



Autorami animowanej czołówki serialu stacji AMC są Steven Fuller i Mark Gardner ze studia producenckiego Imaginary Forces. Pomysł na intro, w którym mężczyzna w garniturze wyskakuje przez okno swojego biura, zrodził się oczywiście w głowie genialnego Matthew Weinera, twórcy serialu, a spadający mężczyzna kojarzy się automatycznie z Donem Draperem. Jak mówią twórcy czołówki, jest to sen mężczyzny zagubionego i uwięzionego w amerykańskim śnie, który sam sprzedaje. Całość utrzymana jest oczywiście w stylistyce lat 50. i 60. Na uwagę zasługują napisy przypominające te z filmów Hitchcocka – zarówno one, jak i sama czołówka są hołdem dla reżysera i Saula Bassa, który tworzył czołówki Zawrotu głowy i Północ – północny zachód. Mężczyzna w czołówce spada z wysokiego budynku, na którym znajdują się reklamy z wizerunkami uśmiechniętych ludzi. W 2013 roku była modelka, Gita Hall, złożyła pozew przeciwko Lionsgate, czyli firmie produkującej Mad Men, za bezprawne wykorzystanie jej zdjęcia w tej właśnie sekwencji. Mowa o zdjęciu zrobionym w 1950 roku przez Richarda Avedona dla kampanii reklamowej lakieru do włosów Revlon. Sprawa zakończyła się jednak ugodą.

Krótki utwór, który ilustruje napisy początkowe to A Beautiful Mine RJD2.
Czołówka Mad Men w 2008 roku zdobyła nagrodę Emmy.




Czołówkę Sześciu stóp pod ziemią także stworzyli ludzie z Digital Kitchen. Muzyka, którą w niej słyszymy to kompozycja Thomasa Newmana. W 2002 roku czołówka ta zdobyła nagrodę Emmy. Była to jedna z pierwszych tak rozbudowanych czołówek, które same w sobie są czymś więcej niż tylko koniecznym przedstawieniem listy nazwisk osób pracujących przy produkcji.

Czołówka Sześciu stóp pod ziemią doskonale wprowadza w klimat serialu, którego tematyka skoncentrowana jest wokół śmierci i przemijania. To jednak coś więcej niż droga (prawdopodobnie) kobiety z prosektorium do grobu. Śmierć jest tu skontrastowana z pięknem przyrody, kontrastowe są też barwy pojawiające się na ekranie. Końcowa sekwencja z drzewem przypomina o niezmiennym cyklu życia i śmierci. Na uwagę zasługuje też ciekawe wkomponowanie napisów w obraz np. nazwisko producenta na nagrobku czy sam tytuł serialu na trumnie na ostatniej planszy.




Czołówka Masters of Sex, serialowej nowości sezonu 2013/2014, (ale już dziś można powiedzieć – jednej z najlepszych nowości ostatnich lat) to doskonały materiał do analizy. Materiał powstał w studiu producenckim Elastic. Dlaczego uważam, że ta czołówka jest genialna? Bo jest niesamowicie błyskotliwa. Pełna jest seksualnych aluzji, które uzyskano za sprawą banalnych, choć nieoczywistych porównań. Ta czołówka kipi seksem, choć seksu nie pokazuje i to jest fantastyczne. Jednocześnie znajdziemy w niej odniesienia do badań, jakie przeprowadza w serialu para Masters&Johnson, a końcowy obrazek z zamykanymi drzwiami przypieczętowuje fakt, że w serialu chodzi nie tyle o seks, co o naukowe badania nad nim. Warto zwrócić uwagę na animowaną parę nastolatków, której zachowanie - spotkanie, podanie dłoni, pocałunek, a na końcu zmęczenie - to nic innego jak odbicie czterech faz fizjologicznych reakcji na stymulację seksualną, które wyróżnili Masters i Johnson. Na fantastycznej stronie artofthetitle.com możecie zobaczyć, jakie były inne pomysły na czołówkę serialu i jakich zdjęć w niej nie wykorzystano, a także dowiedzieć się więcej szczegółów na temat jej powstawania (na tej stronie także ciekawe informacje o wielu innych czołówkach).  



Czy HBO robi najlepsze czołówki w telewizji? Bardzo prawdopodobne. Obok czołówki Detektywa, czyli najnowszego hitu stacji, nie sposób przejść obojętnie. W głowę wdziera się przede wszystkim piosenka The Handsome Family – Far From Any Road, dla której chce się to intro oglądać za każdym razem, gdy ogląda się odcinek (nie wiem, jak Wy, ale ja często czołówki przewijam). Autorami czołówki są ludzie ze wspomnianego wyżej studia produkcyjnego Elastic, a powstała ona we współpracy z innym studiem, Antibody. Intro zabiera nas do miejsca akcji serialu – Luizjany, u Wybrzeża Zatoki Meksykańskiej. Widzimy bezdroża, nieużytki, miejsca niemalże wymarłe i przy tym niepokojące. Zastosowano technikę fotograficzną „double exposure” (musicie mi wybaczyć, ale nie wiem jak ją określić po polsku) – poszczególne sceny, krajobrazy, prezentowane są na tle zarysów postaci ludzi, co daje bardzo intrygujący efekt. Przy robieniu zdjęć inspirowano się zdjęciami fotografa Richarda Misracha. Twórcy tłumaczą (na http://www.artofthetitle.com/title/true-detective/), że pomysłem na intro było przejście od jasnych kolorów do coraz ciemniejszych, by na koniec wzniecić ogień, który ma symboliczne znaczenie w fabule serialu. Również w napisach początkowych widzimy to, co odgrywa dużą rolę w serialu – m.in. prostytucję i dziką przyrodę, pojawiają się też odniesienia do religii. Uwagę zwraca płynność, z jaką zmieniają się kolejne obrazy.





Czasami w napisach początkowych wystarczy dobra muzyka, by podbiły one serce widza. Tak jest ze mną i dwoma serialami, o których napiszę poniżej.



Choć nie jest ona zbyt porywająca, amerykański remake duńskiego serialu ma znacznie ciekawszą czołówkę niż jego pierwowzór. Bardziej dynamiczną, krótszą i z lepszą muzyką. No właśnie, za muzykę, skomponowaną specjalnie na potrzeby intra serialu, odpowiedzialni są Richard File i Wendy Rae Fowler, którzy tworzą brytyjską grupę We Fell To Earth, grającą eksperymentalny rock. Ich utwory były wykorzystywane w Plotkarze, Wzorze i CSI. Motyw muzyczny z The Killing grany jest na gitarze elektrycznej i bardzo ciekawie się rozwija wraz z trwaniem czołówki, wywołując niepokój i bardzo dobrze wprowadzając widza w klimat serialu. Muzyka świetnie współgra też z obrazem, który poddany jest nerwowemu montażowi. Czołówkę wyprodukowało studio producenckie Sarofsky (odpowiedzialne też m.in. za czołówkę Shameless US czy Brooklyn Nine-Nine).




Sekwencję rozpoczynającą Most nad Sundem, być może najgenialniejszy z seriali kryminalnych jakie znam, trudno przewinąć, bo utwór Hollow Talk projektu Choir of Young Belivers jest po prostu przepiękny. Ta piosenka to doskonały lep na widzów. Gdybym nie znała serialu, a tylko obejrzała napisy początkowe, pewnie wystarczyłoby to, żebym dała mu szansę. Bo muzyka w czołówce jest smutna, intrygująca, zaśpiewana bardzo ciekawym, magnetyzującym głosem, którego przyjemnie się słucha. Być może do serialu kryminalnego muzyka powinna być trochę bardziej dynamiczna, ale z drugiej strony Hollow Talk doskonale wpisuje się w ciężar psychologiczny jaki niesie z sobą Most nad Sundem, a ten jak na razie "waży" najwięcej w ostatnich odcinkach obydwu dotychczasowych serii. Polecam Wam zarówno sam serial (druga seria jest jeszcze lepsza od pierwszej) jak i całą piosenkę.




Na koniec kilka słów o nagrodzie Emmy w kategorii najlepsza czołówka. Przyznawana jest dopiero od 1990 roku. Zwycięzcami byli m.in. Z archiwum X, Ostry dyżur, Dexter czy Wszystkie wcielenia Tary. Nagrodę ma na koncie także Gra o tron. Co dla mnie zaskakujące, nominację w 2012 roku otrzymał New Girl, którego czołówka należy do tych zdecydowanie bardzo oszczędnych. Ale siła tkwi czasem właśnie w prostocie. Moje zestawienie jest bardzo subiektywne, zwłaszcza, że wybierałam spośród seriali, które oglądam lub oglądałam. Ale te czołówki właśnie uznaję za najlepsze. Dzielcie się swoimi typami :)


24.10.2013

Masters of Sex (Showtime, 2013 - )



Choć wyemitowano dopiero cztery odcinki Masters of Sex, tegoroczna premiera stacji Showtime już przez wielu widzów i krytyków została okrzyknięta nowością sezonu. Nic dziwnego, bo produkcja ma wszystko to, co przesądza o uwielbieniu widzów: doskonałe aktorstwo, znakomitą scenografię i interesujący scenariusz. A przy tym porusza najbardziej kontrowersyjny z tematów: seks.

Serial powstał na podstawie opartej na faktach książki na temat dr Williama Mastersa i Virginii Johnson, pary naukowców, którzy w latach 50 i 60 przeprowadzali rewolucyjne jak się potem okazało badania nad ludzką seksualnością dzięki którym dziś śmiało możemy mówić o takiej nauce jak seksuologia. W serialu poznajemy ich w momencie, gdy Masters, wybitny ginekolog, szuka nowej asystentki do gabinetu, a jednocześnie postanawia rozpocząć swoje wielkie doświadczenie – zbadać seks empirycznie. Jednym słowem, podłączyć ludzi do kabelków i przeróżnych urządzeń i mierzyć – tętno, aktywność mózgu czy bicie serca podczas stosunku czy masturbacji. Na ekranie oglądamy bardzo realistycznie odwzorowane badań, co skutkuje dużą ilością golizny. Jest miłość gejowska, są prostytutki. Nagość i seks są tu jednak bardziej niż uzasadnione. Mimo to, należy pogratulować odwagi producentom, którzy postanowili wziąć na warsztat ten właśnie temat. Prawdopodobnie wielu widzów o projekcie Mastersa i Johnson słyszy po raz pierwszy. Możliwość zobaczenia na własne oczy, czego dotyczył i jak przebiegał, jest naprawdę fascynująca. W końcu seksualność to kwestia, która dotyczy każdego z nas..

Być może jednak ta historia nie byłaby tak wciągająca, gdyby nie duet badaczy, a zarazem głównych bohaterów serialu. Zwłaszcza jeśli ktoś nie wie, jak potoczyły się ich losy w wyniku współpracy, może spodziewać się w serialu zaskoczeń. To para skrajnie różna: on jest służbistą, poważnym i szanowanym lekarzem, którego trudno rozbawić, ona pełną życia, bezpośrednią kobietą, rozwódką z dwójką dzieci. On do ich projektu wnosi podbudowę naukową, niewykształcona Johnson ma za zadanie jedynie zachęcać ludzi do poddawania się eksperymentom i zapisywać wyniki. Ale oczywiście tylko początkowo.



W role Mastersa i Johnson w serialu Showtime wcielają się Michael Sheen i Lizzy Caplan. Oboje wydają się stworzeni do swoich ról. Ona – naturalna, bezpretensjonalna, on zniuansowany, grający dużo mimiką. Ich bohaterowie nie są czarno – biali, pole do zaprezentowania swoich umiejętności mają więc duże. Serial nie skupia się tylko na projekcie badawczym pary, ale także na ich życiu prywatnym. A to jest mocno skomplikowane w obydwu wypadkach. Poza tym, w serialu na uwagę zasługuje też drugi plan, na którym wybijają się żona Mastersa czy młody doktor Ethan Haas.

Masters of Sex (swoją drogą, świetna gra słów) oprócz tego, że przedstawia kawałek historii, jest też świadectwem obyczajowości lat 50. Myślę, że każdy kto zachwycił się Mad Men właśnie z tego powodu – pokazania obyczajów, specyfiki czasów, a także i mody sprzed kilkudziesięciu lat, nie będzie się nudził oglądając Masters of Sex. Serial nie jest pozbawiony refleksji, podejmuje też wiele uniwersalnych tematów, a jednocześnie okraszony jest odrobiną humoru.


Odpowiednie rozłożenie akcentów, profesjonalizm aktorów i dbałość o detale sprawiają, że naprawdę ogląda się Masters of Sex z przyjemnością. Osobiście wróżę serialowi duży sukces (stacja Showtime zresztą chyba w niego wierzy, bo zamówiła już kolejny sezon) i zachęcam Was do dania mu szansy. Ja z niecierpliwością czekam na kolejne odcinki. 

16.05.2013

Shameless (2011 - ?, Showtime)


Miała być recenzja Shameless i to już dawno, bo serial skończyłam oglądać już prawie dwa miesiące temu. Jednak z powodu braku czasu, to co napisałam można nazwać raczej krótkim, ale mam nadzieję treściwym, wpisem na temat tej produkcji.

O Shameless, który jest amerykańską adaptacją oryginalnej brytyjskiej serii, nie mówi się zbyt wiele. Nie jest to serial wielokrotnie nagradzany czy rozpalający umysły widzów jak chociażby Gra o tron. Być może to kwestia tematyki, która jest bardzo odważna nawet biorąc pod uwagę, że telewizja obecnie nie stroni niemal od żadnego tabu. Bowiem bohaterami serialu stacji Showtime są członkowie patologicznej rodziny Gallagherów. To co oglądamy na ekranie to właściwie dekonstrukcja stereotypowego przedstawiania rodzin. Głowa rodu Gallagherów, Frank, jest nieustannie pijany, nie pracuje i ciągle nie ma pieniędzy. Kiedy ich potrzebuje (czyli nieustannie) nie ma skrupułów, by je zdobyć. Zasada „po trupach do celu” nie jest mu obca, a żerowanie na szóstce własnych dzieci to norma. No właśnie, jest szóstka dzieci, spośród których to najstarsza, 22-letnia Fiona, zajmuje się całym domem. Nie stroniąca od używek, chora psychicznie matka, porzuciła bowiem rodzinę. Fiona musi więc prać, gotować i sprzątać, a przy tym kombinować jak przeżyć od pierwszego do pierwszego, gdy nikt z rodziny nie ma stałej pracy. To wszystko kosztem własnego życia towarzyskiego i kariery.


W serialu oglądamy głównie codzienne zmagania Gallagherów z życiem. To codzienna walka o przetrwanie – każdy z rodzeństwa stara się jakoś zarobić, żeby dołożyć się do rachunków czy kosztów zakupów. Nierzadko nastolatki decydują się na kroki niezgodne z prawem. Wszystko to jednak w słusznym celu i powodowane jednym – wzajemną do siebie miłością, dlatego zamiast widza bulwersować, wszelkie występne czyny go rozczulają. Obok codziennych perypetii ważnym wątkiem są też sprawy uczuciowe bohaterów. Fiona, Lip czy Ian dokonują nie zawsze dobrych wyborów i wplątują się w skomplikowane, a nawet toksyczne relacje, w których nie brakuje wybuchów złości i zdrad. Szczególnie warta uwagi jest w tym kontekście postać Iana, który początkowo nie potrafi sobie poradzić z faktem, że jest gejem, a potem wplątuje się w związek z żonatym mężczyzną.

Oprócz rodziny Gallagherów, ważnymi bohaterami serialu, bez których nie potrafię go sobie wyobrazić, są ich sąsiedzi, Veronica i Kevin. Na pierwszy rzut oka to wulgarna para lubiąca wyuzdany seks, ale po bliższym poznaniu okazują się być bardzo uczuciowym i pomocnymi Gallagherom ludźmi. Z czasem ich perypetie, choćby starania o dziecko, stają się dla widza równie ważne, jak losy pozostałych bohaterów.

Poruszanych tematów jest w Shameless wiele. To nie tylko uzależnienie od alkoholu, homoseksualizm, bezpłodność, problemy wieku dorastania, ale też na przykład agorafobia. Jedna z ważniejszych postaci, Sheila, z którą zwiąże się na jakiś czas Frank (a raczej z jej pieniędzmi), jest osobą panicznie bojącą się wyjść z domu. Kolejne epizody to także jej zmaganie się z tą chorobą, brawurowo odegrane przez bodaj największą gwiazdę serialu, Joan Cusack.


To, co jeszcze w Shameless zasługuje na wyróżnienie, to szczególna konstrukcja postaci. Żadna z nich nie jest jednowymiarowa. Każdy ma różne oblicza – wspomniana Sheila to perfekcyjna pani domu, elegancka czy wręcz dystyngowana, a skrycie mająca upodobanie do zabawek z sex shopu. Z kolei na przykład głośna i wulgarna Veronica okazuje się mieć duże serce do dzieci. Przykłady naprawdę można by mnożyć. Wielowymiarowość postaci współgra z zaskakującymi zwrotami akcji, jakich w serialu nie brakuje. Można powiedzieć, że takie sytuacje jak związanie się matki z mężem córki czy wykorzystanie własnej matki do zapłodnienia męża zdarzają się niebywale rzadko i nagromadzone w jednym serialu powodują spadek jego autentyczności. Ale według mnie takie właśnie nieco irracjonalne zachowania i sytuacje nadają Shameless kolorytu i sprawiają, że to serial inny niż wszystkie.


Rozpływając się nad jakością tego serialu nie można zapomnieć o jego stronie technicznej i znakomitym aktorstwie. Szybki montaż, częste zbliżenia, doskonale pasująca muzyka również wyróżniają Shameless na tle innych znanych mi produkcji telewizyjnych. Do tego smaczkiem jest jedna z ciekawszych serialowych czołówek. Aktorsko, choć większość obsady to młodzi amatorzy, serial wypada również bardzo dobrze. O wysoki poziom dbają wspomniana Joan Cusack i genialny w roli Franka degenerata, William H. Macy (aktor znany z ról drugoplanowych m.in. w Sesjach czy Fargo). Najważniejszą rolę w obsadzie piastuje jednak Emmy Rossum wcielająca się w rolę Fiony. I trzeba przyznać, że aktorka, kojarzona do tej pory głównie z rolą eterycznej Christine w Upiorze w operze, doskonale odnajduje się w postaci zdeterminowanej dziewczyny, która całe swoje życie, które mogłaby spędzać zupełnie inaczej, poświęca rodzeństwu.


Mam szczerą nadzieję, że w tych kilku słowach zachęciłam Was do obejrzenia Shameless. Nie ukrywam, że serial może gorszyć, ale wydaje mi się, że to kwestia podejścia. Należy do niego podejść z dystansem, tak jak z dystansem jego autorzy przedstawiają nam problemy najniższych warstw społecznych. Nie ma wielu seriali o tej tematyce, dlatego uważam, że Shameless zasługuje na zainteresowania choćby z tego właśnie względu. Tutaj patologia, degeneracja, wszelkie skrajności i dewiacje pokazane są w komediowej otoczce (może powinnam to napisać na początku – Shameless to komediodramat). Nie chodzi jednak o to, by wywołać w nas śmiech. Jeśli już, to śmiech przez łzy, bo serial w inteligentny sposób podejmuje przecież tematy nie łatwe, próbując nas z nimi w przystępny sposób oswoić. A to właśnie powinien robić dobry serial obyczajowy.

Moja ocena to: 9/10

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...